Padd'n goes Arctic

Na nog drie dagen op een adrenalinewolk te hebben gezeten, ben ik er zojuist met grof geweld af geknikkerd. Kon ik de laatste nachten slecht de slaap vatten, nog steeds door de opwinding, stond ik vanmiddag voor het stoplicht te slapen tot hij groen werd, maar als je je ogen dicht heb zie je niet dat hij groen word.
Dus dank aan de automobilist achter mij, die mij luid claxonnerend ruw uit mijn droom haalde.
Eenmaal thuisgekomen eerst even gegeten en dan zou ik even twintig minuten op de bank liggen had ik gezegd.
Na drie uur schrok ik wakker, ik keek om me heen en niemand meer in de kamer.
Bleek dat iedereen het huis was ontvlucht door mijn verschrikkelijke snurken.
Ze dachten dat we de verschrikkelijke sneeuwman hadden meegenomen en dat deze nu op de bank lag.

Ik had nog de uitslag beloofd en omdat wij met de meeste teams goede omgang hadden, zal ik gelijk over iedereen iets vertellen;

1e.    A8-Goes Arctic  –  Heb ik weinig gesproken, waren echt met de overwinning bezig. Gefeliciteerd boys!
2e.    Skifinland.eu – Zeer professioneel, alleen de volgende keer de gsm aan een touwtje knopen, dan hoef je niet terug en hadden jullie de etappe gewonnen.
3e.    Passie Voor Mobiliteit – Auto mooi beplakt, met drank meer gank!
4e.    Baan Twente -  Klasse jongens! Zij wisten pas een week van te voren dat ze mee deden ipv Victor Brand.
5e.    Jiander Goes Arctic – Zij hebben er echt alles uitgehaald; een rendier dood gereden, de airbags getest, nieuwe verlichting gemonteerd. Kort gezegd; een veelzijdig team.
6e.    Technowand – Zeer solide en bescheiden, niet veel gezien.
7e.    Padd’n Goes Arctic – Echte toppers! Hebben te weinig gekregen. Het zijn zeer sympathieke jongens en ze liggen zo goed in de groep dat ze regelmatig het licht in de bar mochten uitdoen. Het zijn goede chauffeurs en ze kunnen nog navigeren ook.
8e.    BoCo Boys – Leuke mensen, ze vullen wel eens een fout coördinaatje in, maar winnen zo wel een Track en Trace. Of zullen ze het inschrijfgeld nog niet betaald hebben zodat de organisatie ze nog kan volgen …
9e.    Stuurman en Buurman - Ze zeggen dat ze alleen van de zon houden, maar wel stiekem de 2e etappe(onze) winnen!
10e.  FrieeZ - Een Fries en een Zeeuw vormen samen een team.  Fanatieke jongens en ook gezellig aan de bar. Makkelijk in de omgang al zou je anders verwachten en Johan; we komen varen geweldige W12!
11e.  Yeft – Twee gebroeders die weten wat ze aan elkaar hebben.
12e.  Reusen2Arctic – Vader en zoon, een serieus stelletje. Ik heb met de vader de husky tocht gemaakt was gezellig.
13e.  QUPAX-Verstralershop – Kon mij geen bullbar voor lampen leveren, zagen ze toen in ons al concurrenten?????
14e.  YellowWood Racing – Een echte auto (gele Toyota) zonder elektronische hulpmiddelen (esp etc.) Echt een gave bak!
15e.  Harley Davidson & Marlboro Man -  Foto’s op de zijkant mooi gezicht.
16e.  BHV Display – Hadden het in de nacht moeilijk, maar strikken wel een rendier voor een foto en wonnen deze contest!
17e.  Whinq – Mooie Mini,  maar wie zijn schoonmoeder lag er nou in die skikoffer?
18e.  Vruggink -  Jonge gasten, ze kennen maar een woord; gas gas gas gas gas. Wilden zo snel mogelijk overal zijn.
19e.  Ten Damme-Overkamp – Je weet wel, die met die grote bus vol reclame en met goede stuurmans kunsten en die leuke back office. Word van gezegd dat zij twee asielzoekers mee hebben genomen, waren dat niet die twee onbekenden van die foto?????
20e.  Jocky beheer BV – Pa en aanstaande schoonzoon, een goede manier om een toekomstig familielid te testen. Mag ie blijven?
21e.  Van Osch Snacks – Matig resultaat voor een Dakar auto, al is het wel een mooie.
22e.  Snow Patrol – Heb ik eigenlijk niet iets over te zeggen, geen contact mee gehad.
23e.  We zullen zien – Waren vaak te snel.
24e.  Van Dijk Advocaten – Broer en zus, een leuk stel. Maar ik kan durf niet te veel over te zeggen, straks word ik aangeklaagd.
25e.  Heinhuis 2 – Hadden we al feest mee in Oostenrijk, stevige rijders.
26e.  Bouwman ISG – Nuchtere oosterlingen, die met die ‘Soebaroe’ met dat kanon voorop.
27e.  Humbra – Maar even mee gesproken en verder weinig gezien, hadden hun rust nodig.
28e.  Heinhuis 1 – Zie nr. 25. Gefeliciteerd pa en ma met 3 geweldige zonen! We hebben veel gelachen in Oostenrijk.
29e.  Stoverink Interieurbouw – Spul goed voor mekaar, mooie auto en maakt mooie filmpjes.
30e.  Elan – De enige vader dochter equipe, maar er waren er genoeg die de vader wel wilden vervangen.
31e.  Two2Arctic – Alles super, behalve het doorzettingsvermogen. Ze hebben de eerste etappe overnacht, ik denk dat als Henk volgend jaar Elcke laat rijden, dat het wel goed komt.
32e.  Schuiling Schoenreparatie-Podologie – Hebben ook overnacht, maar waren ‘s morgens al moe opgestaan, het zijn aardige mensen.
33e.  Texaco Molendijk – Doordouwers en feestgangers, zie Heinhuis.
34e.  Lako-Oosterbeek – Ooh die met die tandjes, laatste avond veel plezier mee gehad.
35e.  Knip&Go – Mooie kleur auto en vooral GO, kwamen vaak als eerste aan.
36e.  Bennie Looze team – Beetje lage klassering voor dit sympathieke team, zijn we veel mee omgegaan ook in de nachtritten.
37e.  Christianne Foundation – Supersnelle polo en nog een goede fotograaf ook!
38e.  Rett-Boel – In de bar leuke knapen op de weg helemaal gestoord!
39e.  PMP – Prettig gestoord, het beste van de snelsten anders sta je niet onderaan. Vette Soebaroe Impreza spikes en mooi geluid.
40e.  Aurora – Uitgevallen in de laatste etappe. Hun Touareq was verliefd op onze Ford en hij heeft haar zelfs nog gekust, maar of het eeuwige liefde is weet ik niet …
41e.  Arctic Adventure – In de eerste etappe gecrasht, zijn nog nagekomen met het vliegtuig waar ze regelmatig aan het entertainen sloegen, wat een humor na zo’n zware tegenslag. Lubert en Lia machtig prachtig volk!
42e.  Hetnoordenkwijt.nl – Niet alleen het noorden kwijt, maar ook een achterwiel. Ook gecrasht in de eerste etappe.

Toch wil ik nog een kleine samenvatting maken:
Organisatorisch was het een zooitje, ze waren alleen maar bezig met zakken vullen. Dit wil ik graag verder uitleggen als dit nodig blijkt. Slecht hotel in Finland, ik heb gehoord dat de laatste Russische tsaar nog in mijn bed geslapen had. En het eten? Hou erover op.
Slechte matrassen, maar ik klaag niet want thuis slaap ik nog op stro.
Hotel Lübeck was wel super.
Maar boven alles was het rijden super en dat halen ze ons nooit meer af en dat overheerst.
Veel leuke mensen ontmoet en ik denk ook vrienden voor het leven.

Verder wil ik iedereen die ons gevolgd heeft (meer dan 8000 views) en die ons een hart onder de riem heeft gestoken hartelijk bedanken! Ook alle sponsoren, groot en klein, de Hartstichting zal blij met jullie zijn. Het bedrag word nog bekend gemaakt, super bedankt allemaal!

Het allerbelangrijkste is ons thuisfront en onze webmaster, door jullie enthousiasme zijn wij nog fanatieker geworden. Ali, Monique en Petra super bedankt voor de ondersteuning als Back Office. Zonder jullie zou het een stuk minder mooi zijn geweest, nogmaals bedankt!
Wat verder leuk is, is de interactie met Back Offices van andere teams. En als ze zondags elkaar zien klikt het ook nog eens. Ook deze teams bedankt voor de foto’s.

Noot: alles wat ik heb geschreven is mijn mening ik heb het leuk proberen te brengen met een kritische noot naar degene die hem verdiend en ik hoop dat ze zich er wat van aan zullen trekken want ik zie mij niet meer met deze organisatie mee gaan.

Vriendelijke groeten Jos Visser.

Hallo volgers,

Na ’s nachts met William een battle te hebben uitgevochten konden we na het ontbijt de boel inladen en om 9.10 vertrekken.
Snel de coördinaten ingevoerd en wat bleek, we moesten richting Groningen waarom??.
Waarom niet richting Sauerland of een ander bosrijk gebied, dan hadden we wat meer kilometers gemaakt en nog wat gezien.
En hoe kunnen we nu nog inlopen op onze voorgangers in het klassement? we zijn immers gezakt naar de 10^e plaats. En dat was nu niet eens de schuld van de organisatie, deze keer moesten we het probleem bij ons zelf zoeken, want na een slechte rit hadden we te weinig punten binnengehaald.
Goed dan maar proberen of er nog wat mogelijk is. In Groningen aangekomen krijgen we het nieuwe coördinaat deze gaat naar het eindpunt dat is niet Lichtenvoorde, maar Eibergen vreemd…
Doordat we via Hoogeveen de kortste en vanaf Rijssen de snelste route hadden genomen kwamen we om14.30 in Eibergen aan waar we werden ontvangen door het Hof van Eckberge, dat deze dag haar deuren voor het eerst opende en ons verwende met een soep met stokbrood, terwijl buiten onze track en trace werd uitgebouwd.
Gefeliciteerd mensen van het Hof van Eckberge met de opening van jullie super mooie pand, dat moet wel een succes worden!

Net na drieën reden we met tien auto’s richting Lichtenvoorde, goed bedacht organisatie en leuk voor het publiek.
Na een kwartier rijden kwamen we in Lichtenvoorde aan en na een kleine metamorfose mochten wij oprijden door de mensenmassa. We werden binnengehaald alsof we 3 maanden waren weggeweest, het was jammer genoeg maar een week, wat een mensen soms wel 6 rijen dik en super enthousiast. Ook voor ons waren er buiten onze gezinnen wat familie en vrienden gekomen hiervoor dank, dank dat je de moeite heb genomen. Ik hoop dat een ieder heeft genoten wij in ieder geval wel.
William werd net voor de finish geïnterviewd  door Victor Brand van sbs, die een week voor de start van de Arctic Challenge wegens drukke werkzaamheden de hakken in de wal trok, maar deze snabbel nog wel even in de zak stak en het niet onverdienstelijk deed. Na het interview reden we over de finish en daar stonden onze gezinnen te juichen er werd champagne gespoten en een traantje weg gepinkt (was het blijschap of???) Even de auto weg zetten en dan knuffelen wat een fantastische binnenkomst.
Hierna een biertje drinken en om 18.00 de uitslag.
En natuurlijk beginnen we met de belangrijkste personen althans voor Jack.
De bnn’ers ik zal het kort houden 1^e Gaby en 2^e Lange Frans, als Chantal Janzen dit had gepresenteerd had ze waarschijnlijk gezegd; ‘wat kan hij goed rappen he die Frans.’
Toen de echte uitreiking deze was wat eentonig, maar volledig terecht.
Op de tweede etappe na (die eerst van ons was)en werd gewonnen door Stuurman en Buurman werd alles gewonnen door A8 Goes Arctic, proficiat jongens! Tweede algemeen Skifinland.eu en derde Passie Voor Mobiliteit.

Morgen nog een stukje met de volledige uitslag.

Groetjes Jos.

———————————————————————————————————-

Hallo allemaal,

Zondagmorgen vroeg maken we ons op voor de laatste dag van onze Challenge. We staan om exact 09.10 uur aan de start en gaan weg naar een van de laatst coördinaten. We moeten ons verplaatsen naar Haren Groningen. We houden ons keurig aan de snelheid en rijden rap door, onderweg worden we door de snelle deelnemers ingehaald. We hebben inmiddels begrepen dat we na de etappe van gisteren in het klassement zijn gezakt naar de 10^e plaats. We overleggen kort met elkaar en mompelen iets van: ja, doet doen we. We rijden stug door en bereiken kort na 12.30 uur ons coördinaat , we krijgen het volgende coordinaat op en zien dat dit in Eibergen ligt. Inmiddels krijgen we bericht van het thuisfront dat zijn onderweg naar zijn Lichtenvoorde, we besluiten onze laatst kans te pakken en proberen nog een flink aantal punten  te pakken door de kortste route te nemen. We rijden binnendoor over Ommen, Hellendoorn, Rijssen naar Eibergen. We krijgen een goed gevoel als blijkt dat team A8 goes Arctic ons volgt. Rond de klok van 14.30 bereiken we Eibergen en hebben we deze Challenge voltooid. We stellen ons op voor de verplaatsing en binnenkomst in Lichtenvoorde en het weerzien met degenen die ons lief zijn.
Rond 15.10 worden verzocht om ons in de auto te begeven en rijden we richting Lichtenvoorde. Blij verrast arriveren we in het centrum van Lichtenvoorde wat een mensen en wat een spektakel. We worden als ware helden onthaald, dat zijn we natuurlijk ook wel een klein beetje. We maken de ereronde door het centrum en sluiten na een fantastische week onze familie weer in de armen……
We zijn in de laatste etappe als zevende gefinisht en in de einduitslag als zevende geëindigd een klassering die vooraf als onmogelijk hebben gehouden.

Ali, Monique, Lars, Petra, Marijn en Jesse bedanken voor jullie support en Jos ontzettend bedankt voor deze fantastische week, onwijs bedankt. Zaterdag maar weer een biertje doen???????

Verder wil ik nog graag familie,vrienden, bekenden en de andere teams (incl. aanhang) die ons hebben gesteund en meegeleefd hebben bedanken en ik hoop dat jullie van ons hebben genoten.

Groetjes William

Hier zijn we weer!

Omdat er toch nog enkele mensen zij die ons volgen volgt hier weer een stukje waargebeurd verhaal.
Het vervolg van donderdag (ik dacht dat de dag al om was bij het schrijven over donderdag):
‘s Avonds onder het eten kregen we te horen dat er om 21.00 uur een briefing was, deze zou gaan over de terugreis, oja ze hadden nog wat, de tweede etappe zou waarschijnlijk worden herzien omdat de organisatie verouderde software had gebruikt, hoezo dom… Ze zijn echt overal mee bezig behalve met ons, ze lopen de hele dag achter Lange Frans en Gaby Blaaser aan.
Volgens mij als ze naar het toilet moeten, vegen ze zelfs hun kont nog af.
deze bn’ers zijn ò zo leuk op tv, maar in het echt nog te beroerd om goedemorgen te zeggen als ze de eetzaal in komen.
Die Gaby heeft de hele dag een zonnebril op met glazen zo groot dat ze wel op moet vallen. Alleen niemand wist wie dat meisje met de zonnebril was, sneu voor haar.
Tijdens de briefing kregen we onze starttijd door, dit was 09.18 uur. Dit was wel mooi want dan hoefden we ‘s avonds ook niet op de tijd te letten. Ik kon ook niet vroeg naar bed, want ik had ook nog oppas dienst. Ik had van een van de vrouwen opdracht gekregen om op te passen op hun mannen ( ik zal geen team naam noemen), zo moest ik bijvoorbeeld opletten of ze wel op tijd naar bed gingen; nou Heidi en Anja, jullie hebben voorbeeldige mannen. Ze hebben mij naar bed gebracht, want ik kon mijn kamer niet meer vinden.

De dag hierna is de dag dat we ongeveer  27 uur aaneen de terugreis met een overnachting in Duitsland aangaan. Ook werd de starttijd nog aangepast, we moeten niet om 9.18 uur maar om 9.14 uur vertrekken; oeeps .. bijna verslapen.
Het eerste coördinaat lag in Zweden, in de plaats Lulea en na een geweldige mooie route over besneeuwde en soms verraderlijk gladde wegen kwamen we hier in de middag aan. Wij gelijk de back office gebeld voor nieuwe coördinaten.
We moesten naar Dorotea. Wij gelijk fantaseren of ze knap zou zijn, blijkt het bij aankomst een plaats te zijn en geen mooie vrouw.
Het volgende coördinaat maakte ons er ook niet vrolijker op, ook reden we niet door Noorwegen (ook hier heeft de organisatie zich met een jantje-van-leiden vanaf gemaakt), ook al zou de plaatsnaam anders doen vermoeden. Mora moesten we heen. Wij gelijk fantaseren over frikadellen, kroketten en natuurlijk Cora, maar helaas kregen we niets van dat alles. Wel kregen we laat in de avond een super motiverende mededeling; de uitslag van etappe 2 was aangepast en wij stonden niet meer 1^e, maar ineens 2^e. Menigeen zou na dit nieuws stoppen met de rit, maar bij ons was er geen haar op ons hoofd (en dat zijn er niet veel) die dacht aan stoppen, al was William wel zo boos dat hij een dooie vos harstikke dood heeft gereden en als er iemand van de organisatie had gelegen weet ik zo net nog niet wat er was gebeurd …
Hoe verder de nacht vorderde, hoe meer vreemde beesten we zagen. Zo heeft William mij een keer afgelost toen ik een roze olifant met een lang nek zag oversteken en heb ik William afgelost toen hij een eland met een rendier op zijn rug zag lopen.
Ondanks dat het alleen maar Zweden Zweden Zweden was, was het super rijden via Halmstad door naar het eindpunt Lübeck. Bij onze oosterburen werd net door iemand van de organisatie onze km stand opgeschreven, toen er zich een oosterbuur (Duitser klinkt zo negatief) op een fiets zich uit de voeten maakte en de middelvinger opsta. Ik weet het zo net nog niet, volgens mij was hij bang dat die fiets van mijn opa was geweest en dat ik hem weer kwam ophalen en had hij hazenvet onder zijn banden.
Het hotel zag er van buiten redelijk uit, maar eenmaal binnen was het supermooi. Snel inchecken en 1 biertje drinken was de afspraak nou ik kan je vertellen dat dat een héél lang biertje was.
Laat naar bed en moe maar voldaan na een dag van 39 uur, moet ik zeggen dat het drinken lang niet zo vermoeiend is als autorijden.
Want als het licht word gaan we terug naar Nederland hier vertel ik morgen over.

Groeten Jos
——————————————————————————————————————————————————————–

Vervolg verslag Arctic Challenge 2012;

Donderdagavond om 21.00 uur hebben we een briefing van de organisatie. De geruchten deden al de ronde echter werden nog niet bevestigd door de organisatie. Maar nu gaat men met de billen bloot en het blijkt maar weer eens dat ze de boel niet op orde hebben, ze hebben met het verkeerde puntentelling gerekend. Alle uitslagen worden opnieuw bekeken en dit kan ook van invloed zijn op onze klasseringen. Dit geeft een domper op onze feestvreugde. Het zal toch niet zo zijn dat we geen etappe winnaar meer zijn.

We overleggen met onze teams in de bar en na de opname van de schade van ons barbezoek en het voldoen ontvangen we het coördinaat en het tijdstip van vertrek. We mogen vrijdagmorgen om 09.14 uur (Finse tijd) vertrekken. We gaan hierna genieten van onze welverdiende nachtrust.

Vrijdagmorgen laten we ons alweer vroeg wekken. We maken ons klaar voor wederom een monsteretappe van minimaal 24 uren. We schatten zelf in dat we zaterdag in de middag ons eindbestemming voor deze etappe bereiken. We stappen vol goede moed weer achter het stuur en knallen door naar het coördinaat. Het coördinaat ligt in Lulea Zweden. We rijden over besneeuwde en opgevroren wegen en bereiken in de middag het opgegeven coördinaat. Bij aankomst bellen we met de backoffice melden op de plek van bestemming en krijgen het volgende coördinaat op. Dit coördinaat is gelegen in Dorotea we wijken af van de route op de heenweg en fantaseren al over onze mogelijke terugreis door Noorwegen. We zitten goed in ons ritme en doen ons tegoed aan harde worst, zoute stokjes, zakjes chips, AA-drank en blokjes kaas. We krijgen ondertussen te maken met hevige sneeuwval. We rijden ondertussen alweer in het donker (duisternis valt om 14.30 uur in), we rijden op de besneeuwde wegen op onze winterbanden met een snelheid van 100 kilometer per uur en worden dan nog regelmatig ingehaald door de locals. Voor zij dit het niet geloven, we hebben beelden. Bij aankomst in Doretea krijgen we opnieuw een coördinaat op het blijkt de plaats Mora te zijn, we zijn een beetje teleurgesteld wat naar alle waarschijnlijkheid zullen we ons niet door Noorwegen verplaatsen. Maar de plaats Mora geeft ons wel een lach op het gezicht. Zal de organisatie ons toch nog verrassen met een schaal borrelhapjes. We worden al gauw weer door de organisatie teleurgesteld, vanuit onze backoffice komt om 01.00 uur het bericht dat de organisatie de uitslagen heeft gecorrigeerd. We zijn geen etappe winnaar van de 2^e etappe en wat ons nog het meest teleurstelt dat we dit moeten vernemen via de website van de organisatie. Na deze domper gaan we er maar vanuit dat er bij aankomst in Mora niemand van de organisatie met een schaal borrelhapjes zullen treffen. We zetten stug door en wisselen vannacht iets vaker dan normaal. We slepen ons door de nacht en rijden nog een dode vos dood, zien de in vorige edities waargenomen roze olifanten en zien achter elke boom een rendier en eland die zo de weg gaat oversteken. Opeens schrikken we, onze harten zitten in onze keel. We sturen in voor een bocht, de auto begin te glijden en horen tot ons geluk veel gekraak. We kijken elkaar aan en denken @##@@@##@@, gelukkig is het gekraak van de elektronica van onze trouwe metgezel , de elektronica vindt het wel geweest en grijpt in. We kunnen onze weg vervolgen, de temperatuur is inmiddels tot -26 gedaald. Jos en ik hebben hiervan geen last, we grappen ons door de nacht. We zijn inmiddels in de buurt van Mora aangekomen en wrijven over onze buiken (ik wil eigenlijk buikjes schrijven, maar ik denk dat we daar toch wel commentaar opkrijgen). We komen aan bij het opgegeven coördinaat en worden zowaar blij verrast door de organisatie. Nu denkt iedereen die dit leest dat de organisatie op opwacht met een heerlijke schaal borrelhapjes van Mora. Die hebben het mis …. Het opgegeven coördinaat ligt bij een tankstation en onze trouwe metgezel heeft dringend behoefte aan een slok diesel.

We bellen weer met de backoffice en krijgen het volgende coördinaat op. We moeten ons verplaatsen naar een plaats iets voor bij Halmstad, we besluiten om ons maar weer te goed te doen aan harde worst, zoute stokjes, zakjes chips, AA-drank en blokjes kaas. Dit wisselen we af met mentos. We rijden door en in de vroege morgen bereiken we als een van de eerste teams het coordinaat, hier treffen we een aantal andere teams. Wisselen even wat ervaringen uit nuttigen een cappucino en staan de vriendelijke mevrouw van het tankstation te woord. We laten haar verbouwereerd achter nadat we haar hebben medegedeeld dat er zo nog minimaal 45 teams moeten komen om te tanken, koffie en broodjes. Zij wenst ons succes en sluit af met de woorden dat dit voor haar wel een Challenge kan worden.

Inmiddels is het licht geworden en onze Tom-Tom geeft aan dat we ons moeten verplaatsen naar Lubeck in Duitsland, inmiddels hebben we de sneeuw maar ingeruild voor regen en komen voor de keuze te staan: nemen we de veerboot bij Helsingborg of nemen we de brug bij Malmo. We besluiten om net als op de heenweg de brug bij Malmo te nemen, nu kunnen we er doordat het licht is hiervan genieten. Aan het einde van de brug komen we bij de douane, we rijden Denemarken binnen laten Kopenhagen aan onze rechterhand liggen en rijden door naar het zuiden. Het weer wordt alleen maar slechter  en onze ruiterwissers maken overuren. We zetten door onze bestemming de veerboot naar Puttgarden in Duitsland. We krijgen inmiddels signalen van onze backoffice signalen door dat onze bestemming in Lubeck de eindbestemming van deze etappe is. We zijn onderweg ingehaald door team PMP.nl zij rijden in een soebaroe (Subaru WRC) en hebben deze flink de sporen gegeven. Zij zijn inmiddels in het hotel aangekomen, hebben het TREFF hotel gekeurd en geven ons door dat we welkom zijn. Rond de klok van 11.30 bereiken we de veerboot, we doden onze tijd met het lezen van de taxfree folders… Rond 11.40 mogen we aan boord van de veerboot en bestellen bij de Deense kok een broodje kanariepiet. Uitverkocht!!! We verwennen ons dan maar met een bratwurst van rendiervlees en “lekkere”vette patat. Inmiddels is er een flinke storm opgestoken, de zee gaat tekeer en de boot schudt flink heen en weer. De passagiers worden opgedeeld en worden links en rechts over de boot verdeeld, of heb ik dit gedroomd?

We verlaten de boot en zetten koers naar Lübeck. We worden onderweg door veel Duitsers op de linkerbaan begroet met lichtsignalen, we kijken elkaar aan en zeggen bijna tegelijk tegen elkaar: Heb jij Duitse vrienden, dat heb je mij nog nooit verteld. We komen er gauw achter dat we geen Duitse vrienden hebben als bij het voorbijgaan een Duitser zijn middelvinger opsteekt! Rond deklok van 14.00 uur komen we aan bij het hotel en de finish van deze etappe, we checken in, brengen de spullen naar onze kamer en verplaatsen ons naar de bar. We gaan even 1 welverdiend biertje drinken. Degene die ons goed kennen, hoor ik nu denken 1 biertje. Het is ons ook niet gelukt het zijn er iets meer geworden. De barkeeper is blij verrast met een aantal mannen in de hotelbar op zaterdagmiddag en mompelt iets van : Lekker druk.  De teams komen een voor een binnen en al gauw worden de diverse hulptroepen ingevlogen en verlof van sommige medewerkers wordt ingetrokken. De biertap maakt overuren en loopt rood aan. Veelzeggend is de reactie van een van de bedienden wanneer er tien bier wordt besteld:  Zoveel. We besluiten deze avond met een goed buffet en gaan op tijd naar bed om morgen om 09.10 uur weer aan de start te staan van de laatste etappe en de binnenkomst in Lichtenvoorde.

Morgen meer!

Groetjes William

De Padd'n!

Hallo allemaal,

wij van het thuisfront hebben vanochtend om 8.45 uur even contact gehad met de Padd’n,
ze hadden er toen net 2000 km op zitten in 24 uur tijd.
Ze hebben vannacht hevige sneeuwstormen gehad onderweg en het koudste wat ze hebben gemeten is – 26 graden.het koudste wat ze hebben gemeten is – 26 graden.
Ook vertelden ze dat ze nog een aantal beren en roze olifanten hebben gezien
en dat William een dode vos heeft doodgereden.
De stemming zat er nog wel redelijk in na de nieuwe bekendmakingen van de standen van de etappes en het klassement.
Ze hebben besloten om zondag niet naar huis te komen maar door te rijden naar Portugal of Turkije ( was nog een beetje een discussiepunt) om een paar dagen uit te rusten.
Als ik meer informatie heb gekregen van de Padd’n zullen wij het jullie weer vertellen.

Groetjes Ali en Monique (Personal Back Office van de Padd’n)

langs deze weg hebben we beren en roze olifanten gezien .. (foto gemaakt door Team Ten Damme-Overkamp)

Hier zijn we weer, de Woapenveldse Paddn.

Na een geweldige rit gisteren waren we na het eten even lekker gaan afpilsen in de bar, samen met vele andere teams. Ook hier is de sfeer heel goed en gaat iedereen leuk met elkaar om. Dan opeens krijgen we om 22.52 uur ineens een sms van onze persoonlijke back office; “Uitslag 2^e etappe; nummer 1 Padd’n Goes Arctic, en in het totaalklassement 4^e!!”. Waarna wij dachten; ‘jaa dat geloof je zelf zeker’. Wij alleen met onze tom-tom terwijl er teams zijn met zoveel navigatiesystemen en laptoppen aan boord, dat ze er bijna mee naar de maan kunnen navigeren, ik denk dat Andre Kuipers er nog jaloers op zou zijn. Maar ja, wij moesten natuurlijk gelijk even checken of dat smsje klopte. En ja hoor, het boerenverstand had gewonnen van de technologie!
Toen dit nieuws bekend werd, werden we gelijk door veel team gefeliciteerd. De teams die dit niet deden ben ik zelf heen gelopen, met de vraag wie de dagetappe gewonnen had. Wisten ze het dan nog niet, dan draaide ik me gewoon om, zodat ze met eigen ogen konden zien. Het staat immers op onze rug; ‘Padd’n Goes Arctic’, dus konden ook zij er niet meer omheen om ons te feliciteren. Je kunt dus wel nagaan dat het laat is geworden.

Dan vandaag. Helaas werd deze dag voor ons een beetje vergald door team Aurora. Zij dachten waarschijnlijk dat onze auto gewonnen had door de goede stroomlijn, waarna ze hun Touareg eventjes in onze achterdeur geboord hebben. Dit heeft helaas flinke schade opgeleverd, ook aan hen auto. Een geluk is dat wij stilstonden met onze auto, en dat het probleem dus niet voor ons is.
Hierna gingen we naar het Action Park, allerlei leuke activiteiten doen. Hier verteld William verderop in deze blog meer over.

Wat ik nog wel even kwijt wil is wat we te eten kregen tijdens de lunch van vandaag, jullie raden het nooit ….. Rendierensoep!!! Ik denk dat wanneer wij hier weggaan er geen rendier meer over is, wat wel weer een geluk is voor de volgende gasten.

Morgen beginnen we alweer aan de terugreis. De etappe van morgen zal weer ongeveer 30 uur duren, dus ik zal waarschijnlijk niet eerder dan zaterdagavond weer een verhaal kunnen schrijven ..

Groeten van Jos

Het einde van onze mooie gestroomlijnde auto

..

Goedendag iedereen!

Na onze onverwachte overwinning van gisteren hebben we dit uitgebreid gevierd in de bar van het hotel. We moesten op een gegeven moment afscheid nemen van de bar. Al het bier en Jägermeister was uitverkocht. We konden het nog steeds geloven dat we de 2e etappe op onze naam hebben geschreven. We hebben vannacht om het uur de wekker gezet om de uitslag op de site van de Arctic Challenge te bekijken, maar het is echt waar.

Vanmorgen zijn we met een fantastisch gevoel opgestaan om te ontbijten en ons voor te bereiden op de dag van vandaag. We gaan vandaag naar het Action Park, hier kunnen we ons uitleven met karts en een parcours rijden. Nadat we ons hebben uitgeleefd verplaatsen we ons naar het hotel. We worden bij aankomst van het hotel gelijk aangeschoten door Martin Uberg van TopSpeed TV. Hij gaat ons tijdens het vervolg van deze Arctic Challenge met speciale aandacht volgen…. Het valt ons op dat Padd’n Goes Arctic meer vrienden hebben dan Lange Frans en Gaby Blaazer. We worden door iedereen aangesproken en moeten aan de bediening van de bar handtekeningen uitdelen (of is dat voor bier?).

Morgen vervolgen we onze rit met naar onze verwachting een monsteretappe van 30 uren. Zaterdag meer………….

Groetjes William

William aan het Ice karten

Jaja het is wonderbaarlijk, de Padd’n hebben de tweede etappe gewonnen.
Met 282 punten staan ze op plaats 1 in de uitslag van etappe 2; de DOC etappe!
(http://arctic-challenge.nl/nl/node/457 )

Hiermee zijn ze ook gelijk gestegen in het totaal klassement, want hier staat ze op dit moment met 510 punten op plaats 4.
(http://arctic-challenge.nl/nl/node/458)

(deze uitslagen zijn onder voorbehoud, dus kunnen helaas nog veranderen)

En net als gister kregen we vandaag weer twee lange verhalen van de Padd’n, met hun belevenissen van de afgelopen dag.
Iedereen weer veel leesplezier gewenst!

Hallo allemaal, daar ben ik (William) weer. Dit keer met een verhaaltje over de belevenissen van woensdag 18 januari 2012.

Vanochtend vroeg om 09.04 uur zijn we vertrokken voor de start van de tweede etappe van de Arctic Challende. Direct na het vertrek werden we gecontroleerd door de politie: alcoholcontrole. Na het blazen ging het sein op groen en kunnen wij “blazen” naar het opgegeven coördinaat.

De kilometers op de besneeuwde en gladde wegen glijden wederom onder onze winterbanden door.  We worden met regelmaat gedwongen om het gaspedaal los te laten om te remmen voor overstekende rendieren. Voor ons loopt dit gelukkig goed af (Jiander Goes Arctic, succes met het herstel van de auto). Na een paar honderd kilometer doemt voor ons de grens met Noorwegen op, na het passeren van de grens veranderd het landschap. We krijgen ontzettend mooie fjorden te zien en verplaatsen ons naar het noordelijkste punt van de wereld: DE NOORDKAAP. We krijgen geen tijd om hiervan te genieten, we doen immers aan een Challenge mee en moeten weer verder.

We rijden stug door en maken onderweg nog foto’s van de rendieren. We hebben dit als opdracht van de organisatie opgekregen. We hebben inmiddels wederom een coördinaat ontvangen en zien dat dit het coördinaat van ons hotel is. We rijden stug door en arriveren rond de klok van 5 uur in het hotel. Waar we gelijk de ervaringen met onze collega’s gaan uitwisselen.

Morgen meer ..

Groetjes William.

Ons uitzicht door de voorruit van de auto.

——————————————————————————————————–

Hallo iedereen, hier weer een verslag van mijn dag (van Jos).

Toen net eerst even gegeten, wat hier echt heerlijk afwisselend is. Eerst rendierfilet, toen rendierrollade en vandaag rendiershoarma, helaas wel zonder knoflooksaus Maar verder mogen we niet klagen.
We worden hier echt als vips behandeld, zo kost het bier bijv. maar €7,00 per halve liter (koopje toch?). Ook hebben we een hotelkamer waar je niet te hard moet lopen, want dan sta je al op het balkon. William en ik hebben samen afgesproken dat hij de ene dag staande in de kast slaapt en ik de andere dag, want zelfs de handdoeken hebben hier nog meer ruimte dan wij hebben.
Maar ik ga stoppen met klagen, want we zijn hier immers niet voor het hotel of het eten en het bier. We zijn hier voor de Artic Challenge.
Vandaag hadden we een nieuwe rit.

Na het krijgen van de coördinaten mochten we als 4^e van start gaan, maar na 100 meter ging het al mis; een alcohol controle. Maar ja, met deze bier prijzen heb je natuurlijk nooit te veel op, en na een kort gesprek met de politie konden wij onze weg vervolgen.
Wat we konden verwachten van deze tocht wisten we niet, we konden alleen maar hopen, op mooie landschappen en misschien het zien van het Noorderlicht.
Van de organisatie hadden we de opdracht gekregen om met een levend wild rendier op de foto te gaan, wat een hele uitdaging was, want die beesten zijn niet voor niets wild. Na een half uur zagen we in de verte een groep rendieren lopen, maar ik had ze nog niet eerder gezien en had toch wel het vermoeden dat er een slee achter hing met daarin de kerstman die; óf zijn tom-tom kapot had, óf zwaar bezopen was. Dat laatste vond ik zelf ook  nog geen hele rare gedachte, aangezien die man momenteel toch niets beters te doen heeft.
Een kwartier later moesten we serieus in de ankers voor een paar familieleden van de door ons opgegeten beesten. Zij vonden het leuk om midden op de weg te gaan staan, wat voor ons wel weer gunstig was aangezien wij de extra opdracht hadden meegekregen. Dus wij de raampjes van de auto open en foto’s maken, maar toen we in de buurt kwamen gingen ze er toch vandoor, ze waren vast nog niet levensmoe. En dat terwijl ik ze nog gezegd had dat we alleen maar een foto van hen nodig hadden voor een wedstrijd. Achteraf denk ik dat ik hier hetzelfde probleem had als gister met de husky’s; dat ik hun taal niet spreek.
Weer een half uurtje verder hadden we wel bingo. In de berm lagen een paar luie beesten, dus ik zeg tegen William; ‘Stop! Dit is onze kans’. Hij zet de auto aan de kant en daar ging ik, lopend door een laag sneeuw die tot aan mijn knieën kwam, op weg naar de rendieren. Maar je raadt het al, toen ik dichterbij kwam werden die beesten toch nog actief. Ze stonden op en verstopten zich met z’n tienen achter 1 boom, alsof ze dachten dat ik ze dan niet zag, terwijl de boom maar 30 cm breed was. Toch is het me wel gelukt om met ze op de foto te gaan.

Wij vervolgden onze reis en van Fins Lapland komen we in Noors Lapland. Wat een geweldige uitzichten had je hier, en supermooie fjorden (nee dan bedoel ik niet die paarden, maar de meren en de bergen). De reis verloopt voorspoedig en voor we het weten staan we op de Noordkaap en kijken we uit over de Barendtszee, weer iets waar we over mee kunnen praten. Onderweg naar het volgende coördinaat, reden we alleen maar over mooie besneeuwde wegen. Deze zijn zo mooi dat als je erover heen rijdt, je geen benul van snelheid meer hebt. We rijden met ong. 6 auto’s achter elkaar en de kilometerteller komt regelmatig boven de 110 km/h uit. In Nederland had met dit weer de hele economie platgelegen, maar hier werden we nog ingehaald door de locals.

Kortom het was een superdag en ik heb nog steeds geen spijt van mijn keuze om mee te doen aan de Arctic Challenge. Morgen gaan we driften en snowkarten op een ijsmeer, wat een rotleven hebben wij toch. Maar we geven ons er maar aan over.

Morgen ben ik er weer met een nieuwe verhaal over mijn belevenissen.

Groetjes Jos.

De foto met de rendieren.

Vandaag kregen wij als thuisfront twee lange mails met de belevenissen van de Padd’n. Deze kun je hieronder lezen.
Eerst het verhaal van Jos en daarna het verhaal van William.
Veel Leesplezier!
Hallo allemaal, hier een berichtje van mij (Jos)  uit Finland.

Na een rit van 30 uur en 2760 km. over sneeuw en ijs wegen zijn gisteravond om 21.45 plaatselijke tijd (het is hier 1 uur later) aangekomen in Ivalo, Fins Lapland.
De rit was heftig, maar de sfeer was zeer goed. We hebben veel mooie dingen gezien, helaas geen elanden of rendieren (deze heb ik al wel gegeten, wat best lekker smaakte). Van collega rijders hebben we gehoord dat zij wel hebben moeten uitwijken voor eigenwijze rendieren die midden op de weg stonden, en het vertikten om aan de kant te gaan. Een handicap aan dit gebied is dat het om 14.00 uur al weer donker werd.

Bijj aankomst hebben we een paar uur gezellig met andere teams aan de bar gehangen. En na een korte nacht was het vandaag tijd voor de eerste activiteiten. Ik (Jos) ging huskyhonden rijden, waarvan hieronder een verslag.

Na een ritje van 25 km. door de mooie natuur kwamen we aan bij de huskyfarm (www.kamisak.com). Na een kort gesprek met de eigenaar kregen de mensen zonder gepaste kleding de juiste kleding te leen door de eigenaar. Hierna volgde een uitleg over hoe we om moesten gaan met de honden en de slee.
Het was de bedoeling dat er iemand in de slee zat en dat er iemand achter op de slee stond, na drie kwartier zouden we omwisselen.
Ik begon in de slee, deze werd door 5 honden getrokken. Tijdens de tocht moesten we onze handen binnenboord houden en rustig blijven zitten. Foto’s maken kon wel, maar dan moest je wel je fototoestel stevig vast blijven houden. Als we klaar zijn, vertrekken we met veel geweld, de honden hebben er zin in!
Na drie kwartier werd er gewisseld. Ik werd stuurman, dus stond achterop de slee. De honden en ik voelden ons gelijk een team.
Voordat we vertrokken moest ik met twee voeten op de rem blijven staan, anders waren de honden niet te houden. De rem was een stuk ijzer met twee punten die je in de sneeuw moest trappen. Het vertrekken gebeurde met veel geweld en zodra de honden de slee op snelheid hebben gebracht, schakelen ze een tandje terug naar de draf, wat ze wel uren vol konden houden.
Als er een berg opdoemt, krijgen de honden het moeilijk en was het de bedoeling dat je ze meehielp dmv. meesteppen of lopen en duwen, dit is zeer intensief. Als je niet helpt kijken de honden achterom om te kijken wanneer je van plan bent om mee te helpen, want we zijn toch een team. Als je niet helpt dan stoppen de honden gewoon en gaan ze pas verder als je meehelpt.
Als je een berg opgaat, dan ga je er natuurlijk ook weer vanaf. Dit was geweldig! Met zoveel snelheid de slee sturen vergt toch wel enig stuurmanskunst, maar het ging me goed af, beter dan mijn collega’s van andere teams voor en achter mij (Team A8-Goes Arctic en Team Ten Damme Overkamp).
Na een kreet keek ik achterom en tot mijn verbazing komen er 6 honden met een slee de bocht om. Dit is opzich nog niet zo raar, wat wel raar was, was het feit dat de slee geen bemanning meer had. Deze bleken ong. 200 meter terug met hun snuit in de sneeuw te liggen. Ze waren met de slee over een boomstronk gegaan en toen naast het pad beland. Of dit een wraakactie van de honden was weet ik niet, ik heb het de honden wel gevraagd maar kreeg geen antwoord, ze zullen mij wel niet verstaan hebben.
Na een tijdje kwam de bemanning weer aangelopen en zij namen het bevel weer over. Waarna we onze tocht vervolgden naar het eindpunt. Hier gingen we in een hut met een groot vuur in het midden rendierensoep en brood eten.

Kortom een geweldige belevenis en de honden zijn toch een stuk slimmer dan je denkt!

Groetjes Jos

————————————————————————————————————

William:

Hierbij in het kort de belevenissen van de eerste dagen.

Vol goede moed zijn wij afgelopen zondag vertrokken naar Lichtenvoorde voor de start van de Arctic Challenge 2012. Om 9.30 uur moesten wij in Lichtenvoorde zijn voor het opstellen van de auto’s. Vanaf 12.00 uur mocht het publiek de door de deelnemers geprepareerde auto’s bekijken en kon de familie kennis maken met de overige deelnemers. Vanaf 14.00 uur werden om de minuut de deelnemers voorgesteld en “weggeschoten” voor hun Arctic Challenge. Om 14.45 uur wat het onze buurt. Wat een ongekende belangstelling van familie, vrienden en onbekenden.

We hebben voor het vertrek ons eerst coördinaat opgekregen. Dit coördinaat lag in Duitsland en de afstand hiertoe bedroeg 336 kilometer om 17.50 uur hadden we dit coördinaat bereikt. Bij aankomst van het coördinaat snel bellen met de backoffice en het volgende coördinaat opvragen. Dit coördinaat lag in Zweden op een afstand van 712 kilometer, om hier te komen hadden we in Denemarken een veerboot genomen en zijn zo doorgereisd naar Zweden. De omstandigheden onderweg waren zeer goed. Dit coördinaat bereikten we maandagmorgen om 1.29 uur, snel weer bellen met de backoffice in Nederland om het volgende coördinaat op te vragen. Het volgende coördinaat lag wederom in Zweden op een afstand van 534 kilometer. Inmiddels waren de rijomstandigheden behoorlijk verslechterd, het was gaan sneeuwen. De wegen waren behoorlijk opgevroren (rechterbaan) en de linkerbaan lag nog vol met sneeuw, dit brengt soms hachelijke situaties met zich mee. Maar gelukkig konden we zonder al te veel problemen goed door rijden en bereikten we om 6.36 het opgegeven coördinaat. Snel de auto voltanken, bellen met backoffice en gaan met die KUGA. We hadden de inmiddels doorgekregen coördinaten ingevoerd en zagen dat we deze over 705 kilometer zouden bereiken. We gingen direct weer rijden en knalden door. Het begon inmiddels een beetje licht te worden en dat kwam na zo’n lange nacht het ritme weer ten goede. De sfeer was nog steeds goed en we gingen al fantaseren over de mogelijke eindbestemming. De kilometers gleden onder onze winterbanden door en we bereikten om 14.43 het opgegeven coördinaat . Het gebruikelijke ritueel herhaalde zich. Bellen met de backoffice doorgeven dat we er zijn en het volgende coördinaat in ontvangst nemen. We kregen een coördinaat door in Finland dat we over 490 kilometer zouden bereiken, met een verwachte reistijd  van 6.06 uren. We gooiden onze tank weer vol en vervolgden onze weg, het sneeuwde inmiddels heftig en de wegen lagen vol met sneeuw. We pasten onze snelheid hierop aan en knalden weer door. Onderweg keken we uit naar overstekende rendieren. We reden dit stuk ineen keer door en verwachtten dat het opgegeven coördinaat de eindbestemming van deze etappe was. Inmiddels kregen wij van onze eigen backoffice (dames bedankt) door dat dit daadwerkelijk zo was en dat de eerste teams al waren gearriveerd. We reden stug door en om 22.05 uur (plaatselijke tijd + 01.00 uur) kwamen we aan bij het hotel. We belden weer met de backoffice en kregen ons laatste coördinaat van de dag door: Verplaats je naar de bar en bestel een bier!!!!

Na 1 biertje zochten we moe maar voldaan ons bed op!! We moesten de volgende ochtend weer fit zijn voor onze nieuwe uitdaging.

Vanmorgen vroeg waren we alweer opgestaan om te ontbijten en….. Vandaag stond er voor Jos een husky safari en voor William een sneeuwscooter safari op het programma.

We verplaatsten ons met de deelnemers naar de kleedruimte van de sneeuwscooter safari. We kregen een lekker warme overall tot onze beschikking en handschoenen gemaakt van rendierhuid en voor de veiligheid een helm.

Na een korte uitleg van de gidsen staan we in de startblokken om de sneeuwscooter zijn sporen te geven. We gaan rijden…. Het begin is een beetje onwennig maar onze gids heeft al snel door dat we het wel in onze “vingers” hebben. De snelheid wordt al snel opgevoerd en we scheiden ons af van de rest van de groep. Wat een geweldige ervaring is sneeuwscooteren!!!!!!!!!!!!!!! We knallen over de paden en zien af en toe rendieren in de bos staan of oversteken of voor ons uitlopen.

Op sommige stukken rijden we vol gas (85 kilometer per uur) door de bossen. Je merkt dat het vertrouwen wordt opgebouwd en dat iedereen meer risico neemt. Onze gids vindt dit wel goed en voert de snelheid op, we gaan helemaal los en af en toe worden er al ingehaald.

Na een paar uur komt het hotel weer in zicht en komt er jammer genoeg een eind aan deze ervaring. Ik geloof dat ik in herhaling val maar wat een geweldige belevenis is de sneeuwscooter safari.

Morgen meer…………..

Groetjes William

De Padd’n zijn aangekomen in het hotel. Gelijk bij aankomst werden ze alweer geïnterviewd.
En daarna was het in 1 streep door naar het laatste checkpoint van vandaag; de bar.
Wat wij te horen hebben gekregen is dat ze nu aan het heineken bier zitten, en dat Rudolf toch best wel lekker smaakt!

Meer nieuws volgt nog!

Slaap Lekker allemaal!

Het Thuisfront

Toennet weer contact gehad met de Padd’n. Ze hebben net de laatste coördinaten opgekregen.
Nog 500 km en dan zijn ze als het goed is op de plaats  van bestemming. Met het tijdsverschil van een uur erbij, verwachten ze daar om ongeveer 10 uur vanavond aan te komen.

Waarschijnlijk zullen we vandaag jammer genoeg geen foto’s meer krijgen, omdat het al donker begon te worden.
Hier moeten we dus helaas nog even op wachten.

Zodra wij meer horen dan laten we het jullie weten!

Groetjes het thuisfront